, son güncelleme: ·
Diğer dillerde: Русский English Español Deutsch Français Italiano Português (Brasil) Polski Bahasa Indonesia العربية हिन्दी
Kısaca: telefonu elinden alma, erişimin koşullarını değiştir - kuralı çocuğunla birlikte belirleyin, soyut saatler yerine anları sınırla (sofrada, yatak odasında, ödev sırasında) ve ekran süresini "yap, kazan" ilkesiyle çocuğunun kendi emeğine bağla. Boşalan zamanı neyin dolduracağına da önceden karar ver.
Ebeveynlere çocuk karakterinden dolayı "bırakamıyormuş" gibi gelir. Gerçekte çocuğunun kullandığı uygulamalar, bırakmak zor olsun diye yetişkin profesyonellerden oluşan ekipler tarafından tasarlanıyor: dibi olmayan sonsuz akış, sıradaki videonun otomatik oynatılması, beklenmedik anlarda gelen ödüller. Yetişkinler de bununla iyi baş edemiyor - dün gece kaydırmaya ne kadar zaman ayırmayı düşündüğünü hatırla.
Bundan pratik bir sonuç çıkıyor. "Sadece daha az kullan" demek, çocuğundan eşit olmayan bir kavgayı salt iradeyle kazanmasını istemek. İşe yaramıyor, üstelik seni düşman yapıyor. İşe yarayan şey düzenin kendisini değiştirmek - telefonun ne zaman ve hangi koşullarla kullanılabildiğini.
Kural koymadan önce çocuğunun ekrandan ne aldığını anlamak işe yarar. Genellikle şu dördünden biri:
kuşak önce arkadaşlarla dışarıda oynamanın yasaklanması gibi bir şey. Burada yasak bir alışkanlığa değil bir ihtiyaca çarpar.
sağlıyor - ve bu dürüst bir işlev, mesele sadece doz.
şeylerin üstünü örtüyor. O zaman ekran sebep değil belirti ve yalnızca limitler bunu çözmez.
bir şey yok ve ilginç olan her şey başlamak için çaba istiyor.
Kendine hangisinin senin durumuna en yakın olduğunu sor. Cevap nerede çizgi çekeceğini ve nerede yerine bir şey önereceğini söyler.
Birdenbire dayatılan bir kural çocuğa haksız gelir ve onun etrafından dolanır - bu itaatle değil özsaygıyla ilgili. Birlikte konuştuğunuz bir kural ise anlaşma gibi gelir. Anlaşmalar da bozulur, ama onlar yüzünden kimse intikam peşine düşmez.
Genellikle iyi karşılanan bir ifade: "Her akşam telefon yüzünden kavga etmemizden hoşlanmıyorum. İkimize de uyan bir kural bulalım, ben de ona uyacağım."
Yatmadan önceki kırk dakika ile okuldan sonraki kırk dakika yalnızca kâğıt üzerinde aynı kırk dakika. İki ya da üç kesin ekransız alanla başla: sofrada, ışıklar söndükten sonra yatak odasında, ödev sırasında. Bunlara uymak da, onları açıklamak da soyut bir günlük limitten daha kolay.
Uyku hakkında ayrıca bir söz: yatak odasındaki telefon, okul çocuklarının yeterince uyuyamamasının en yaygın sebebi. Çoğu zaman bu tek sınır diğerlerinin hepsinden fazlasını yapar.
En yıkıcı düzen, telefonun iyi davranışa verilip kötü davranışta alınması. Çocuğun erişimin kendisine değil annesinin o anki ruh hâline bağlı olduğu sonucuna varır. Bu iki tarafta da manipülasyona ve her gün pazarlığa yol açar.
Tersi işe yarar: net bir "yap, kazan" bağı. Ödevini yaptı, bir bölüm okudu, ev işlerine yardım etti - ekran süresi belirir. Yapmadı - belirmez, ve bu bir ceza değil, sadece aritmetik. Bu düzende ebeveyn bekçi olmaktan çıkar: kural kendini uygular.
Ürünümüz tam da bu fikir üzerine kurulu, ama bunu hiçbir uygulama olmadan da yürütebilirsin - tik işaretli bir kâğıtla. Uygulama sadece seni saymaktan ve "ama yaptım!" tartışmalarından kurtarır.
İki saatlik ekran süresini alıp karşılığında hiçbir şey vermezsen boşalan zaman okumaya ve yürüyüşe dönüşmez. Can sıkıntısına, can sıkıntısı da yeni bir kavgaya dönüşür. O saatleri neyin dolduracağına önceden karar ver: bir spor ya da kurs, kutu oyunları, birlikte yemek yapmak, bisiklet turu, yanında gerçek bir insanın olduğu her şey.
İlk hafta en zoru, sonra kolaylaşır: kural haber olmaktan çıkıp arka plana dönüşür. Bu süre boyunca asıl mesele "tamam, bugün olur, yorgunum" gibi istisnalar yapmamak. Her istisna bir haftalık alışmayı siler, çünkü çocuğun sınırın esneyebileceğini öğrenir - sadece doğru şekilde istemek gerekir.
Telefonu "ceza olarak" tamamen almak. Güveni kırar ve çocuğuna telefonu akıllıca kullanmak yerine saklamayı öğretir. Elindeki kozu da kaybedersin: her şey zaten alındıysa pazarlık edecek bir şey kalmaz.
Gizlice izleme kurmak. Mutlaka ortaya çıkar - ve öğrendiğin her şeyden daha pahalıya patlar. Ebeveyn denetimi, çocuğun ondan haberdar olduğunda işe yarar: o zaman gizli bir operasyon değil, anlaşmanın bir parçasıdır.
Ekranları saf kötülük saymak. Çocuğun telefonda ders çalışıyor, sosyalleşiyor ve dinleniyor. Amaç onu "elinden almak" değil, "bu düzende yerini geri almak" - bugün ne kadarının normal olduğuna senin yerine uygulama karar vermesin.
Bazı işaretler ebeveynliğin ötesinde bir şeye işaret eder ve bir uzman gerektirir: çocuğun uyumayı bırakmış, eskiden sevdiği her şeyi bırakmış, ekran sınırlarına bir felaketmiş gibi tepki veriyor ya da telefon kullanımı hakkında sürekli yalan söylüyor. Bu "şımarıklık" değil - ateşi çocuk doktoruna götürdüğün gibi bir psikoloğa götürdüğün bir durum.
Telefonu yasakla yenemezsin, çünkü karşı tarafta çocukça bir inat değil bir endüstri var. Ama erişimin koşullarını değiştirebilirsin: duyurmak yerine anlaşın; soyut saatleri değil anları sınırla; ekran süresini ruh hâline değil çocuğunun kendi emeğine bağla; yerine yapacak bir şey sun ve ilk haftayı istisnasız atlat.
En önemlisi: amacın telefon tartışmasını kazanmak değil, onu her gün yapmayı bırakmak.
Hayır: bu güveni kırar ve çocuğuna telefonu akıllıca kullanmak yerine saklamayı öğretir. Elindeki kozu da kaybedersin - her şey zaten alındıysa pazarlık edecek bir şey kalmaz.
Mesele irade değil: uygulamalar bırakılması zor olsun diye bilerek tasarlanıyor - sonsuz akış, otomatik oynatma, beklenmedik anlarda ödüller. Üstelik çocuğun genellikle ekrandan bir şey alıyor: sosyalleşme, dinlenme, tatsız bir şeyden kaçış ya da can sıkıntısıyla mücadele.
Ayarlarla değil bir konuşmayla: birlikte konuştuğunuz bir kural çocuğuna anlaşma gibi gelir, onsuz dayatılanın ise etrafından dolanılır. Sonra iki ya da üç ekransız alan belirle - sofrada, ışıklar söndükten sonra yatak odasında, ödev sırasında. Telefonu yatak odasının dışında tutmak tek başına çoğu zaman diğer tüm önlemlerden fazlasını yapar.
Çocuğun uyumayı bıraktıysa, eskiden sevdiği her şeyi bıraktıysa, ekran sınırlarına felaketmiş gibi tepki veriyorsa ya da telefon hakkında sürekli yalan söylüyorsa. Bu artık bir ebeveynlik sorusu değil, ateşi çocuk doktoruna götürdüğün gibi bir uzmana götürdüğün bir durum.
Dersler, sesli okuma, kamera karşısında egzersizler ve ev işleri oyun ve video için dakikalara dönüşür. Kuralları ebeveyn değil uygulama koyar ve pazarlık biter. Eğitim kısmı ücretsizdir.
Google Play'de Family TrackiPhone için Family Track