, son güncelleme: ·
Diğer dillerde: Русский English Español Deutsch Français Italiano Português (Brasil) Polski Bahasa Indonesia العربية हिन्दी
Kısaca: mevduat hesapları ve enflasyon hakkında derslerle değil, üç şeyle başla - çocuğunun kendi yönettiği düzenli bir miktar, biriktirdiği görünür bir hedef ve paranın bir kısmının boşa harcanacağını kabullenmen. Yedi yaşından önce yalnızca nakit; 7-10 yaşta anlaşmalı harçlık ve üç kavanoz; 14 yaşından itibaren kendi kazancı ve onu yönetme hakkı.
Enflasyon ve mevduat hesabı açıklamalarıyla değil, üç şeyle başla: çocuğunun kendi yönettiği düzenli bir miktar, biriktirdiği görünür bir hedef ve paranın bir kısmının boşa harcanacağını kabullenmen. Birincisi olmadan konuşmalar teoride kalır; ikincisi olmadan para ufak tefek şeylere akıp gider; üçüncüsü olmadan çocuğun hesap yapmayı değil, ebeveynin neyi onaylayacağını tahmin etmeyi öğrenir.
Bundan sonra her şeyi yaş belirler. Okuldan önce para nakit ve elle tutulur olmalı. 7-10 yaşta harçlık, ilk kavanoz ve birkaç hafta ötede bir hedef ortaya çıkar. 10-13 yaşta - bir aylık planlama ve gerçek fiyatlar üzerinden "istiyor muyum, ihtiyacım mı var" konuşması. 14 yaşından sonra Rus yasaları bir gencin kendi kazancını yönetmesine izin veriyor ve o andan itibaren neredeyse yetişkin bir ekonomi yürütüyor.
| Yaş | Zaten neler yapabiliyor | Ne öğretiyoruz |
|---|---|---|
| 3-5 | Değiş tokuşu anlıyor: bir bozuk para ver, bir şeker al. Miktarları değerlendiremiyor | Para sınırlı ve öylece bankamatikten çıkmıyor |
| 5-7 | Sayıyor, tanıdık şeylerin fiyatlarını karşılaştırıyor, bir hafta bekleyebiliyor | Küçük bir hedef için biriktirmek, parayı şeffaf bir kavanoza koymak |
| 7-10 | Bir paranın değerinin büyüklüğüne bağlı olmadığını anlıyor; bir hedefi 2-4 hafta tutabiliyor | Haftalık harçlık, üç kavanoz, mağazada kendi seçimleri |
| 10-13 | Bir ay için plan yapıyor, fiyatları karşılaştırıyor, "ucuz demek kötü demek"i fark ediyor | Okul harcamaları için bütçe, aboneliklerin maliyeti, gözetim altında bir çocuk banka kartı |
| 14-17 | Geliri, vergileri, faizi, aylık bir gider olarak aboneliği anlıyor | Kendi kazancı, birikim hesabı, aile harcamalarıyla ilgili konuşmalara katılmak |
Tablo bir standart değil, bir yol gösterici. Çocukların hızı çok farklı: sekiz yaşındaki biri üçüncü aydır biriktiriyor olabilir, on iki yaşındaki biri ise verildiği gün her şeyi harcayabilir.
Okul öncesi bir çocuk için kart sihirdir: dokun, bir oyuncak belirir. "Para bitti" bağı hiç kurulmaz, çünkü görünür hiçbir şey kaybolmamıştır. Nakit bu bağı tam anlamıyla gösterir: beş bozuk para vardı, üçü verildi, iki tane kaldı.
Buradan basit bir yöntem çıkıyor: haftada bir çocuğunu nakitle markete götür, kendisi ödesin ve para üstünü alsın. Hesabı yüksek sesle söyle: "bu bir yoğurda yetiyor, yani çikolataya bir şey kalmıyor". İkincisi, paranın aslında nereden geldiğini açıkla: "bankamatikten" değil, "baban çalıştı ve bunun için ona ödeme yapıldı".
Cambridge Üniversitesi'nden David Whitebread ve Sue Bingham'ın Money Advice Service için hazırladığı bir Birleşik Krallık raporu, gelecekteki finansal davranışın temellerinin - öz denetim, hazzı erteleyebilme, bir kurala uyma alışkanlığı - yaklaşık yedi yaşına kadar şekillendiği sonucuna vardı. Dürüst bir çekince: insanlar bundan sık sık "yedi yaşından sonra çok geç" sonucunu çıkarıyor ve bu yanlış. Daha sonra sadece daha pahalı: hatalar çocukla birlikte büyüyor.
Harçlık yalnızca çocuğun onu kendisi yönetiyorsa anlamlı. Aksi hâlde bu öğrenme değil, hesabını vermesi gereken bir ödenek. Beş nokta üzerinde anlaşmaya değer - her hafta baştan değil, yüksek sesle ve bir kez.
Evrensel bir cevabı olmayan ayrı bir soru: ev işleri için ödeme yapmalı mı? Karşı argüman: aile bir pazar yeri değil ve bir çocuk sırf orada yaşadığı için kendi ortalığını toplamalı. Lehteki argüman: para için çalışmak emek ile gelir arasındaki bağı gösterir. İşleyen bir uzlaşma: düzenli görevler ücretsiz, tek seferlik büyük bir iş ise - kileri düzenlemek, arabayı yıkamak - ayrıca ödenebilir.
Harçlığın sadece bir gelenek olmadığını bilmek faydalı: Rusya Medeni Kanunu'nun 28. maddesine göre altı yaşından itibaren bir çocuk küçük gündelik işlemleri kendisi yapma ve ebeveynlerinin verdiği parayı harcama hakkına sahip.
Neredeyse her seferinde işe yarayan bir yöntem. Tek bir kumbara yerine üç tane kur ve etiketle: harca, biriktir, paylaş. Birincisi şimdiki küçük istekler için. İkincisi bir hedef için. Üçüncüsü sevdiklerine hediyeler ve başka birine yardım için.
Farkı yaratan birkaç ayrıntı:
"Buna ihtiyacın yok" onun zevki hakkında bir yargı gibi gelir ve direnç yaratır. Başka bir soru işe yarar: "bunu alırsan neyi alamayacaksın?" Bu, konuşmayı ahlaktan tercihlere taşır ve çocuklar tercihleri erkenden anlar.
Bu soruya eşlik eden iki yöntem. Birincisi bir bekleme kuralı: ucuz bir istek bir gün bekleyerek, pahalı biri bir hafta bekleyerek sınanır. "İsteklerin" önemli bir kısmı sona kadar dayanmaz. İkincisi fiyatlı bir istek listesi: çocuğun ne istediğini yazar ve bir şey için iki hafta, diğeri için altı ay biriktirmesi gerektiğini görür. Çoğu zaman istek tam da o anda kendiliğinden değişir.
Markette önceden söylenen bir bütçe işe yarar: "bugün 300 rublelik bir şey seçebilirsin". İçeri girmeden önce belirtilen bir sınır bir ret gibi değil, oyunun bir kuralı gibi gelir.
Çocuğun birikimini bir gün sonra bozulan bir saçmalığa mutlaka harcayacak. Bu bir ebeveynlik başarısızlığı değil, bütün hikâyenin en değerli bölümü: bugün böyle bir hata 300 rubleye mal oluyor, on yıl sonra aynı hata yüksek faizli bir krediye mal olacak.
O anda ne yapmalı: onu parayla kurtarma, nasihat verme ve "ben sana demiştim" deme. Bir hafta sonra konuya dönüp tarafsızca sormak daha iyi: "yine alır mıydın?" Sonucu çocuğun kendisi çıkaracak - ve kalıcı olduğu tek biçim bu.
Dürüst olmak gerekirse, ebeveynler için en zor nokta bu. Ve bir sınırı var - sonuçların öğretici olmaktan çıktığı yer. Eve dönüş parasını kaybetti, öğle yemeksiz kaldı, internette dolandırıldı - hemen yardım edersin, sonra konuşursun.
Bunlar Rusya'nın kuralları. 14 yaşından önce bir çocuk resmi olarak işe alınamaz, ama para kazanmak mümkün: komşulara ve akrabalara yardım etmek, kendi el işlerini satmak, ayrı bir anlaşmayla ebeveynleri için çalışmak.
14 yaşından itibaren Rusya İş Kanunu'nun 63. maddesi okul saatleri dışında hafif işler için bir iş sözleşmesine izin veriyor - ebeveynlerden birinin ve vesayet makamının yazılı onayıyla. 15 yaşından itibaren genç genel eğitimini tamamladıysa ya da alıyorsa onay gerekmiyor; 16 yaşından itibaren genel kurallar geçerli. Rusya Medeni Kanunu'nun 26. maddesine göre ise 14 yaşından itibaren bir genç kendi kazancını yönetiyor, parasını bir banka hesabına yatırıp kullanabiliyor.
İlk işin değeri miktarda değil. Ondan sonra fiyatlar hakkındaki konuşma değişir: bir genç ilk kez bir eşyayı rubleyle değil, kendi zamanından saatlerle görür.
Ev sistemlerinin sorunu döngünün fazla uzun olması: iki ay biriktirdi, harcadı, altı ay sonra bir sonuç çıkardı. Family Track'te çocuk para değil ekran süresi dakikası kazanıyor - bir okul ders kitabının bir bölümünü çalışıp testi geçmek için, konuşma tanımayla sesli okumak için, kamera önündeki egzersizler ve ev işleri için. Kazançlar Aile kumbarasındaki bir hesaba gidiyor: bir bakiyesi, işlem geçmişi, birikim hedefleri, kenara konan para için bir bonusu ve "kiralama" fiyatları var - bir saat oyun ya da video.
Ekonomi işleyişinde gerçek, bir hatanın maliyetinde ise güvenli: her şeyi bir anda harcadı - para değil bir akşam kaybetti. "Kazan - karar ver - harca" döngüsü bir güne sığıyor, böylece bağ hemen görünüyor, fiyatları ve kuralları da ebeveyn belirliyor. Eğitim bölümü ve kumbara ücretsiz.
"Bu harcamayı planlamadık" yerine "paramız yok". Çocuk birincisini kaygı olarak duyar ve parayı tehlikeli bir konu olarak hatırlar. İkincisini öncelikler olarak duyar ve bu zaten finansal okuryazarlıktır.
Her alışverişte tam kontrol. Her alışverişin ardından bir rapor ve inceleme geliyorsa, çocuğun kendi parasını değil, gözetim altında seninkini yönetiyor. Orada öğrenecek bir şey yok.
Para hakkında yalnızca yüksek sesle konuşmak. Konu yalnızca faturalarla ilgili tartışmalarda açılıyorsa, çocuğun mümkün olan tek sonucu çıkarır: hiç düşünmemek daha iyi.
Finansal okuryazarlık açıklamalardan değil pratikten oluşur: kendi miktarı, kendi seçimi, kendi hatası. Okul öncesi bir çocuk için - nakit ve paranın bittiğini anlamak. Küçük bir okul çocuğu için - anlaşmalı harçlık ve üç kavanoz. Bir genç için - planlama, ilk kazanç ve onu yönetme hakkı.
Yarın küçük bir adımla başlayabilirsin: bir miktar üzerinde anlaş, onu ver ve nasıl harcandığına karışma. Sonrasında çocuğun soruları kendisi sormaya başlayacak - ve ayrıntılı cevaplanmaya değer olanlar da onlar.
Genellikle 7-10 yaşta, çocuk bir hedefi iki ila dört hafta tutabildiğinde ve bir haftayı önceden planlayabildiğinde. Küçükler için daha az ve daha sık - haftada bir - daha iyi, yedi yaşından önce ise nakitle öğrenmek en iyisi: markette kendisi ödesin ve para üstünü alsın.
Vermemek daha iyi: harçlık bir prim değil ve ödenmesi notlara ya da davranışa bağlı olmamalı. En iyi notlar için ödeme yapmak kopyaya, pazarlığa ve okula ilginin düşmesine yol açar.
"Harca", "biriktir" ve "paylaş" diye etiketlenmiş üç şeffaf kavanoz: şimdiki küçük istekler için, bir hedef için ve sevdiklerine hediyeler için. Başlangıç dağılımı yarısı, yüzde kırkı ve onda biri, sonrasında çocuğun kendisi ayarlar.
Onu parayla kurtarma, nasihat verme ve "ben sana demiştim" deme. Bir hafta sonra tarafsızca yine alıp almayacağını sor - çocuğunun kendi vardığı sonuç her açıklamadan daha kalıcı. İstisna, sonuçların öğretici olmaktan çıktığı durumlar, örneğin eve dönüş parası kalmadıysa: o zaman hemen yardım edersin.
Dersler, sesli okuma, kamera karşısında egzersizler ve ev işleri oyun ve video için dakikalara dönüşür. Kuralları ebeveyn değil uygulama koyar ve pazarlık biter. Eğitim kısmı ücretsizdir.
Google Play'de Family TrackiPhone için Family Track